Za nieutrzymywanie odpowiedniego reżimu sanitarnego mogą otrzymać nawet 250 zł kary. Wystarczy przestrzegać kilku prosty zasad, aby uchronić się przed dotkliwymi konsekwencjami. Z tego artykułu dowiesz się: Jaka grzywna grozi za brak higieny w środkach transportu. Do jakiego zapisu nawiązuje nowa kara. Co zrobić, aby jej uniknąć Za naruszenie miru domowego uznaje się bezprawne wtargnięcie na teren prywatny, zarówno z użyciem siły, jak i bez. Można do tego zaliczyć chociażby przekroczenie ogrodzenia bez wyraźnej zgody właściciela czy wejście do mieszkania pod nieobecność lokatorów, a także bardziej radykalne środki, jak próbę wyważenia drzwi jaka kara grozi za stalking | jaka kara grozi za stalking | co grozi za stalking | czy stalking jest karalny | jaka kara jest za grozby | na czym polega stalkin RE: Groźby karalne, wyzwiska, napaść. 1. porozmawiać z rodzicami. 2. zgłosić dyrekcji groźby i pobicie. 3. zgłosić policji groźby i pobicie, w tym ewentualne sms i maile. 4. nosić ze sobą dyktafon i nagrywać. 5. domagać się od dyrektora usunięcia tych uczniów ze szkoły. 6. jeżeli dyrektor tego nie zrobi, donieść kuratorium. Pod pewnymi warunkami groźba jest przestępstwem, a osoba która się jej dopuszcza podlega sankcji karnej. Zgodnie z art. 190 kodeksu karnego, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia grozby karalne: Robert G : Witajcie. Jest taka sytuacja: w pewnym miejscu mieszkają ludzie z tzw marginesu społecznego. Ich dzieci - kilkuletnie - to odzwierciedlenie rodziców. Sytuacja, jakich wiele. Dzieci grasują po terenie publicznym i zachowują się bardzo agresywnie w stosunku do innych dzieci. Dokuczają słownie i fizycznie c6Jr9k. zapytał(a) o 19:50 Jaka kara grozi za groźby/nękanie? Chodzi mi o osobę dorosłą, która grozi i nęka. Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 19:52 § 1. Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona,podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.§ 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego. Theron odpowiedział(a) o 19:53: Dziękuję :) numer226 odpowiedział(a) o 19:52 To jest przestępstwo, a za to to nawet więzienie do 10 lat Uważasz, że ktoś się myli? lub Zanim sprawa trafiła do Sądu Najwyższego, próbowały ją rozwikłać sądy niższych instancji. Bezskutecznie. A chodziło o rzecz z pozoru prostą: groźby karalne. Jeden z sądów okręgowych zapytał: czy dla odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 245 (przemoc wobec stron postępowania) konieczne jest ustalenie, że groźba wzbudza uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona i czy obawa spełnienia groźby u pokrzywdzonego stanowi ustawowe znamię czynu zabronionego z art. 245 W czerwcu 2016 r. Sąd Rejonowy w K. uznał, że szarpał i bił kobietę, znieważył ją, a w celu wywarcia wpływu na świadka używał przemocy i groźby bezprawnej. I uznał go za winnego, i nałożył karę grzywny wysokości 7,5 tys. zł. Apelację od tego wyroku złożyła obrońca oskarżonego. Zarzuciła obrazę przepisów postępowania polegającą na tym, że wyrokujący sąd sprzecznie z zasadą obiektywizmu ustalił, że doszło do realizacji znamion przypisanych przestępstw, poczynionym bez wszechstronnej analizy materiału dowodowego i z uwzględnieniem okoliczności tylko niekorzystnych dla oskarżonego. W uzasadnieniu podniosła też, że w świetle treści odpowiedzi pokrzywdzonej na pytanie oskarżonego, które przytoczyła na rozprawie, „w rzeczywistości pokrzywdzona nie tylko nie obawiała się oskarżonego, a co istotniejsze, nie odczuwała realnego zagrożenia" z jego strony. Obrońca wniosła o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego albo uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. SO w Ś. uznał, że w toku rozpoznania apelacji wyłonił się problem wymagający zasadniczej wykładni ustawy. I skierował pytanie do SN. W pisemnym stanowisku prokurator Prokuratury Krajowej wniósł o odmowę podjęcia uchwały, akcentując, że udzielenie odpowiedzi nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia apelacji, a poza tym sąd odwoławczy nie podjął żadnej próby usunięcia swych wątpliwości w drodze wykładni operatywnej. Zamiast tego zadał tzw. pytanie abstrakcyjne, do czego nie jest uprawniony. SN problemu nie dostrzegł, ale sprawę przesądził: zwrot „groźba" nie obejmuje skutku w postaci wywołania u zagrożonego uzasadnionej obawy jej spełnienia. Taka wykładnia, zdaniem SN, jest spójna z wykładnią systemową i funkcjonalną typów przestępstw, do których znamion należy „groźba bezprawna". SN już drugi raz zabrał głos w sprawie artykułu 245 Po raz pierwszy w marcu 2014 r. uznał, że posługuje się znamieniem groźby bezprawnej, która nie zawiera wyrażonego wprost wymagania, aby każde z wymienionych zachowań wywołało w zagrożonym uzasadnioną obawę spełnienia groźby – uznał SN. Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ Jego zdaniem ten ostatni skutek ustawodawca związał, i to pośrednio, z postacią innej groźby z art. 190 (groźba karalna), która ma zmusić daną osobę do konkretnego działania. Za takie działanie sprawcy grozi grzywna, ograniczenie wolności albo do dwóch lat więzienia. sygnatura akt: I KZP 7/17 Kradzież z włamaniem jako przestępstwo w kodeksie karnym Kradzież z włamaniem to specjalny rodzaj przestępstwa kradzieży. Zwrot „kradzież” należy rozumieć w sposób właściwy dla przestępstwa, o którym mowa w art. 278 kk, jako zabór cudzej rzeczy (wyjęcie jej spod władztwa innej osoby) z zamiarem jej przywłaszczenia. Więcej szczegółów na ten temat znajdziesz w innym wpisie na moim blogu – kradzież. Kiedy mamy do czynienia z włamaniem? Od zwykłej kradzieży, kradzież z włamaniem odróżnia to, że sprawca w celu i związku z kradzieżą dokonuje włamania. Włamanie to inaczej przełamanie określonych zabezpieczeń. Mogą to być zabezpieczenia fizyczne (zamknięte okno, zamknięty sejf) jak również cyfrowe (zabezpieczenie automatu do gier). Znaczenie zwrotu „włamanie” występującego w treści art. 279 kk je znacznie szersze niż w języku potocznym. Potocznie rozumiemy włamanie jako przełamanie takich zabezpieczeń, które mają na celu skuteczną ochronę danej rzeczy (np. przedmiotu schowanego w sejfie). Tymczasem na gruncie przepisu art. 279 kk włamanie należy rozumieć nie tyle jako fizyczne uszkodzenie lub zniszczenie bariery chroniącej dostępu do rzeczy, lecz na zachowaniu, którego podstawową cechą jest nieposzanowanie woli dysponenta rzeczy zabezpieczenia jej przed innymi osobami. Rzecz nie musi być zabezpieczona w taki sposób, że dostęp do niej jest możliwy tylko dzięki zastosowaniu siły fizycznej lub skomplikowanych środków technicznych. Wystarczy, aby dysponent rzeczy (z reguły jej właściciel) stworzył barierę jednoznacznie sygnalizującej, że celem jej zainstalowania było wykluczenie dostępu do tych przedmiotów przez osoby nieuprawnione. Z kradzieżą z włamaniem będziemy mieli do czynienia nie tylko wtedy, gdy sprawca przełamał skomplikowane i wielopoziomowe zabezpieczenia bankowe włamując się do sejfu i kradnąc pieniądze, ale także wtedy, gdy sprawca – bez użycia skomplikowanych środków – uszkadza płot lub ogrodzenie mające chronić mienie lub też wchodzi do pomieszczenia, którego drzwi zabezpieczone są przez zwykły skobel lub haczyk. Wystarczy, ażeby właściciel czy dysponent rzeczy dał wyraz chęci zabezpieczenia mienia. Jako kradzież z włamaniem z art. 279 kk będzie traktowane także otwarcie drzwi oryginalnym kluczem wbrew woli osoby, która była uprawniona do dysponowania pomieszczeniem, a następnie dokonanie zaboru rzeczy. Za kradzież z włamaniem odpowie też sprawca, który wejdzie do pomieszczenia bez przełamywania żadnych zabezpieczeń (np. zostanie w sklepie po jego zamknięciu), a następnie wyjdzie z niego pokonując zabezpieczenia (czyli wyłamie się na zewnątrz). Kradzież z włamaniem jako wykroczenie. Wyjaśniałem już, że w przypadku zwykłej kradzieży, wartość rzeczy będącej przedmiotem zaboru może mieć wpływ na zakwalifikowanie jej jako wykroczenia, co jest bardzo korzystne dla sprawcy. Niestety zachowanie polegające na kradzieży z włamaniem, bez względu na wartość rzeczy, zawsze będzie zawsze kwalifikowane jako przestępstwo. W wypadku, gdy wartość rzeczy będzie niewielka, sprawca może ubiegać się o przyjęcie, że jego zachowanie stanowiło tzw. przypadek mniejszej wagi. Ma to wpływ na wysokość grożącej sprawcy kary. Jaka kara grozi za kradzież z włamaniem? Kradzież z włamaniem w typie podstawowym jest zagrożone karą pozbawienia wolności od roku do 10 lat. W sytuacji, gdy zachowanie sprawcy zostanie uznane za przypadek mniejszej wagi zagrożenie karą wynosi pozbawienie wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Co jeszcze powinieneś wiedzieć o przestępstwie z art. 279 kk? Zostałeś oskarżony o przestępstwo? Koniecznie przeczytaj poniższe artykuły: Jak wygląda przesłuchanie w charakterze podejrzanego? Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności i skazanie bez rozprawy Warunkowe umorzenie postępowania karnego Warunkowe zawieszenie wykonania kary Na czym polega kara ograniczenia wolności Kto może być obrońcą oskarżonego Jesteś osobą pokrzywdzoną przestępstwem? Koniecznie przeczytaj: Prywatny akt oskarżenia Zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa Czynny udział pokrzywdzonego w postępowaniu karnym Pomoc dla pokrzywdzonego – gdzie się zgłosić? Kompensata za krzywdę dla pokrzywdzonego W dzisiejszym wpisie poddamy analizie zasady odpowiedzialności za groźbę karalną – art. 190 § 1 kodeksu karnego. Odpowiemy na pytanie o to, czym jest groźba karalna, jakie są najczęstsze sposoby działania sprawców i na jaką karę naraża się osoba dopuszczająca się groźby. Groźba to zapowiedź, że popełni się przestępstwo na szkodę osoby, do której groźba jest skierowana lub jej osoby najbliższej, jeśli wzbudza u osoby zagrożonej poczucie uzasadnione obawy. Groźba oddziałuje na psychikę osoby pokrzywdzonej przez wzbudzenie obawy, że zostanie spełniona. Zapowiedź popełnienia przestępstwa dotyczy popełnienia zbrodni, występku lub przestępstwa skarbowego; nie jest groźbą karalną zapowiedź popełnienia wykroczenia lub tzw. deliktu (zawinionego czynu wyrządzającego szkodę). Groźba karalna może zostać wyrażona w jakikolwiek sposób zrozumiały dla pokrzywdzonego. Może przybrać postać wyraźną lub dorozumianą. Możliwe jest grożenie ustne, pisemne, gestem. Groźba karalna może zostać skierowana do pokrzywdzonego lub jego osoby najbliższej bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób. Uznaje się, że groźba karalna skierowana pośrednio jest podstawą do przypisania grożącemu odpowiedzialności karnej, gdy pomiędzy grożącym a pośrednikiem istnieje porozumienie dotyczące przekazania groźby lub gdy grożący informując pośrednika o groźbie przynajmniej przewidywał, że dojdzie ona do wiadomości pokrzywdzonego i godził się na to. Kodeks karny przyjmuje także, że nie stanowi przestępstwa wyrażona wobec pośrednika groźba popełnienia przestępstwa, jeśli została skierowana przeciwko osobie niedostatecznie zindywidualizowanej (np. poinformowanie osoby trzeciej o zamiarze wysadzenia w powietrze „jakiegoś”, nieokreślonego budynku administracji rządowej, nie stanowi groźby karalnej, choćby osoba trzecia miała uzasadnioną obawę spełnienia zapowiedzi). Groźba karalna nie może zostać skierowana przeciwko osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej, gdyż nie mogą one odczuwać lęku (obawy spełnienia groźby). Adresatem groźby karalnej może być osoba reprezentująca jednostkę organizacyjną. Dla przyjęcia odpowiedzialności za groźbę jest konieczne stwierdzenie, że groźba karalna wywołała u pokrzywdzonego uzasadnione uczucie obawy spełnienia groźby. Obawa spełnienia groźby jest uzasadniona, jeśli pokrzywdzony traktuje groźbę poważnie i uważa, że sprawca może ją spełnić. Nie jest konieczne, by pokrzywdzony miał pewność, że groźba karalna zostanie spełniona. Obawa spełnienia groźby jest trudna do zweryfikowania. Ocena, czy pokrzywdzony w konkretnych okolicznościach sprawy mógł zasadnie obawiać się spełnienia groźby, odbywa się przez porównanie, czy przeciętna osoba o podobnych cechach osobowości uznałaby groźbę za realną i wzbudzającą obawę. Dla przyjęcia odpowiedzialności sprawcy za popełnienie przestępstwa groźby karalnej nie ma znaczenia zamiar popełnienia zapowiedzianego przestępstwa; wystarczy, że zapowiedź popełnienia przestępstwa wywoła u pokrzywdzonego obawę, że groźba zostanie spełniona. Groźba karalna to przestępstwo umyślne, popełnione z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. Jest ścigana na wniosek pokrzywdzonego. Sprawca groźby podlega karze grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do 2 lat. Z praktyki sądowej. Przypisanie odpowiedzialności karnej za przestępstwo wymaga nie tylko zrealizowania czynności wykonawczych groźby, ale spowodowania stanu, w którym groźba wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Ujęty w opisie typu przestępstwa zwrot „uzasadniona obawa” jest zatem warunkiem koniecznym karalności zachowania polegającego na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub osoby jej najbliższej. Uzasadniona obawa, w konstrukcji przepisu art. 190 § 1 Kodeksu karnego, jest tym elementem, który pozwala ująć i zweryfikować, czy subiektywna odczucie obawy pokrzywdzonego co do spełnienia groźby miało obiektywne (uzasadnione) podstawy. Jeżeli oskarżyciel zarzucił oskarżonemu groźbę bezprawną skierowaną wobec jednej osoby, a sąd skazał go za groźby kierowane do dwóch osób, to sąd wyszedł poza zdarzenie historyczne opisane w akcie oskarżenia. Z jednej strony postępowanie sądu winno zmierzać do ustalenia, czy pokrzywdzony w rzeczywistości bał się, że zapowiedź przestępczego działania zostanie spełniona, z drugiej zaś do zrelatywizowania obawy pokrzywdzonego w oparciu o zobiektywizowane kryteria pozwalające stwierdzić, że każdy przeciętny człowiek, o podobnej do ofiary osobowości, cechach psychiki, intelektu, umysłowości i warunkach wedle wszelkiego prawdopodobieństwa uznałby tę groźbę za rzeczywistą i wzbudzającą obawę zrealizowania. Jeżeli groźba nie wzbudziła uzasadnionej obawy, a sprawca do jej wywołania bezpośrednio zmierzał, można mówić o usiłowaniu popełnienia tego przestępstwa. Słów „znajdę cię” z pewnością nie można rozumieć jako groźby pozbawienia życia. Słowa te wyrażają groźbę niedookreśloną, nie wyrażającą niczego konkretnego. Upatrywanie w nich groźby pozbawienia życia jest niedopuszczalnym domniemaniem przeciw oskarżonemu (art. 5 § 2 ENCYKLOPEDIA PRAWA 1. Istota groźby karalnej 2. Obawa spełnienia groźby 3. Groźba bezprawna 4. Groźba karalna i naruszenie dóbr osobistych GROŹBA KARALNAGroźba karalna należy do przestępstw przeciwko wolności. Jej forma pozostaje bez znaczenia. Może przybierać postać ustną, pisemną lub być wyrażona gestem. Zgodnie z art. 190 § 1 ustawy Kodeks karny (dalej jako „kk”) każdy, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego (art. 12 Kodeksu postępowania karnego).Istota groźby karalnejGroźby o bardzo różnych zakresach występują w znamionach wielu czynów zabronionych, np. w art. 280 kk (rozbój) i art. 281 kk (kradzież rozbójnicza) występuje groźba natychmiastowego użycia przemocy wobec osoby, a w art. 282 kk (wymuszenie rozbójnicze) – groźba zamachu na życie lub zdrowie oraz groźba zamachu na z art. 190 § 1 kk groźba karalna polega na grożeniu popełnieniem jakiegokolwiek przestępstwa. Nie dotyczy więc wykroczeń czy naruszania zasad współżycia społecznego lub norm zwyczajowych. Wówczas nie zostają bowiem wyczerpane przesłanki zawarte w art. 190 § 1 kk. Ocena, czy czyn, którego popełnieniem groził sprawca, byłby przestępstwem, gdyby faktycznie go popełniono, należy do sądu. Jeżeli z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości zachowanie takie nie byłoby przestępstwem, to nie można mówić o groźbie w rozumieniu art. 190 § 1 kk. Przestępstwo, którym grozi sprawca, ma być popełnione na szkodę pokrzywdzonego lub osoby najbliższej, której pojęcie zostało zdefiniowane w art. 115 § 11 kk. Zgodnie z tym przepisem osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu. Obawa spełnienia groźbyFormułowana groźba musi być wyrażona na poważnie. Jeśli jest bowiem żartem, nie realizuje znamion czynu z art. 190 § 1 kk, o ile nie wzbudza uzasadnionej obawy w jej adresacie, że zostanie spełniona. Sformułowania typu „popamiętasz mnie”, „jeszcze ci pokażę”, „zemszczę się”, „znajdę cię” czy „ostrzegam cię”, zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2008 r. (sygn. II AKa 140/08), są zbyt ogólne. Nie można ich zatem jednoznacznie ocenić jako groźby karalne. W takich przypadkach wszystko zależy od kontekstu, w jakim padły te słowa. Podobnie należy oceniać groźbę dla dokuczenia partnerowi podczas kłótni małżeńskiej. Natomiast zwroty typu „załatwię cię”, „nie będziesz miał życia” czy „już nie żyjesz” można uznać za groźby karalne (wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. IX Ka 1446/13).Grożenie innej osobie można zakwalifikować jako przestępstwo jedynie wtedy, gdy groźba wzbudza u adresata uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. Ocena taka musi uwzględniać to, czy słowa formułowane przez sprawcę były poważne i zostały wyrażone w taki sposób, że każdy rozsądny człowiek obawiałby się ich spełnienia. Przy ocenie nie można jednak pomijać subiektywnych odczuć pokrzywdzonego. Z treści przepisu art. 190 § 1 kk nie wynika także, że pokrzywdzony ma być pewien, że groźba zostanie spełniona. Obawa nie zakłada bowiem pewności, lecz jedynie możliwość spełnienia groźby (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2014 r., sygn. II AKa 162/14). Jeśli groźba sformułowana przez sprawcę nie wywołała u pokrzywdzonego obawy, choć obiektywnie mogła ją wywołać, to w grę może wchodzić odpowiedzialność karna za usiłowanie przestępstwa z art. 190 § 1 również: Przestępstwa seksualne – kiedy więzienie, a kiedy terapia?Groźba bezprawnaW art. 115 § 12 kk zdefiniowano groźbę bezprawną. Występuje ona w znamionach wielu typów przestępstw, np. w art. 153 kk (wymuszona aborcja), art. 197 kk (zgwałcenie), art. 203 kk (zmuszenie do uprawiania prostytucji) czy art. 246 kk (wymuszanie zeznań przez funkcjonariusza policji). W rozumieniu art. 115 § 12 kk jest nią:groźba karalna, czyli groźba, o której mówi art. 190 kk (grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona);groźba spowodowania postępowania karnego lub innego postępowania, w którym może zostać nałożona administracyjna kara pieniężna;groźba rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby art. 115 § 12 kk ogranicza pojęcie groźby spowodowania postępowania karnego lub innego postępowania, w którym może zostać nałożona administracyjna kara pieniężna, wyłączając przypadki, gdy jedynym celem zapowiedzi wszczęcia postępowania jest ochrona interesu prawnego naruszonego przestępstwem. Zatem np. groźba pokrzywdzonego, że nie wycofa złożonego już wniosku o ściganie sprawcy nie jest groźbą spowodowania postępowania karnego (bo takowe już wszczęto). Nie będzie nią także groźba uczynienia czegoś w związku z już toczącym się postępowaniem karalna i naruszenie dóbr osobistychTreść groźby „rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej” jest szersza niż w przypadku zniesławienia (art. 212 § 1 kk), gdzie mowa jest o pomawianiu o jakieś postępowanie lub właściwości. Postępowanie to sposób zachowania się danej osoby (np. popełnienie przestępstwa, prowadzenie niemoralnego trybu życia). Właściwości to z kolei pewne nabyte lub wrodzone cechy jednostki (np. alkoholizm, narkomania, choroba psychiczna).Określenie „wiadomości” ma zatem szerszy zakres pojęciowy. Istnieją bowiem informacje, które nie stanowią ani postępowania, ani właściwości danej osoby. Mimo to mogą mieć one charakter uwłaczający (np. fakt, że pokrzywdzonego zgwałcono albo że żona wyrzuciła go z domu). Trzeba jednak podkreślić, że chodzi o taką groźbę, która nie stanowi ani przestępstwa zniesławienia, ani też przestępstwa znieważenia. Te bowiem, będące przestępstwem, reguluje art. 190 kk. W grę mogą więc wchodzić inne zachowania niestanowiące czynu zabronionego, ale będące np. naruszeniem dóbr osobistych danej osoby (w rozumieniu art. 23 kc).Poza groźbą karalną pozostałe postaci gróźb nie muszą wywołać u ich adresata poczucia zagrożenia. Ten skutek należy bowiem wyłącznie do znamion przestępstwa groźby karalnej z art. 190 kk (postanowienie Sądu Najwyższego z 27 marca 2014 r., sygn. I KZP 2/14).

jaka grzywna za grozby karalne